Bugün benim doğum günüm. Arayan, mesaj çeken, mail atan, facebooktan, ordan, burdan kutlama mesajlarını ileten tüm dostlarıma teşekkür ediyorum. Aslında böyle özel günlerden pek hoşlanmayan, aksi adamın biriyim. Yakın dostlarım bilirler
vw t1 hayranıyım, bir gün bu bebeğe sahip olacağım kesinlikle! Bu hastalığımı bilen "bir dost" 30 ocak'ın ilk hediyesini verdi, benim için çok anlamlı bir şey bu, ki en kısa zamanda odama asacağım :)
Bu güzel hediye için
ayci'ye çok teşekkür ediyorum, yaşasın disko! Ayrıca bugün halamın oğulları Can ve Cem'in de doğum günü onların doğum gününü de burdan kutluyorum, iyi ki doğdunuz lan iyi ki varsınız! :)
edit büdüt 1: ayrıca bu yazı benim blogumun 100. kaydı. Vatana ve millete hayırlı uğurlu olsun!
Espri gönderiyorsunuz otopsi çiziyor, ya da karikatür istiyorsunuz balonlar size ait. Artık otopsi sipariş üzerine çiziyor sevgili blogosfer. Yazılarınıza karikatür istiyorsanız deneyin :)
Hoşbulduk blogosfer.
Eski performansı bir türlü tutturamıyorum. Karikatür çizmek; zaman istiyor, konsantre istiyor vs. Böyle güzel bir mevsimde de oturup karikatür çizmek pek gelmiyor insanın içinden. Arada bir öylesine karalarken devamını getiriyorum... Ee gidişat güzelse işin sonunu getirmek istiyor insan. Yazmak gibi de değil ki abi!! Her boşlukta çizesin... Zaman zaman geliyor ilham denen meret. Haa yazıyorum ama o da çizmek gibi olmuyor :) Şimdilerde amatör ruhlu bir arkadaş çiziyor. Biliyorum çizdikçe daha da çizmek geliştirmek istiyor. Çiz aslanım çizz!! İşte o heves bitince mecburiyetten çizmiş gibi oluyorsun. O yüzden çiz çizebildiğin kadar... Karikatürün hikayesine gelecek olursak; Tahir üstadımla birlikte bir söyleşi gerçekleştirdik. Otopsi karakterinin yanına bir de muhabir çizdik... Ee söyleşi gayrıciddi olur da karikatür öyle olmaz mı?
